Υπουργός-blogger. Λες;

Με την κυβερνητική αλλαγή της 4ης Οκτωβρίου 2009 δοκίμασα μια ευχάριστη έκπληξη. Την προκάλεσε η υφυπουργοποίηση του κ. Πανάρετου, με χαρτοφυλάκιο στο Υπουργείο Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, αλλά και διευρυμένες αρμοδιότητες, με απευθείας αναφορά στον πρωθυπουργό, για θέματα ανοικτής διακυβέρνησης.

Απ' ό,τι κατάλαβα, για τους γνωρίζοντες η πολιτική αυτή εξέλιξη μάλλον δεν ήταν έκπληξη.

Για μένα όμως είναι έκπληξη, και μάλιστα ευχάριστη, η συνέπεια με την οποία μέχρι και σήμερα ο κ. υφυπουργός διατηρεί τη διαδικτυακή του παρουσία. Είναι ο μόνος υπουργός που ξέρω, ο οποίος blogάρει καθημερινά, με άρθρα που σε πείθουν (με πείθουν) για τις ειλικρινείς προθέσεις του. Ένας πολίτης (με την ουσιαστική έννοια) σε υπουργικό θώκο. Είναι, λοιπόν, ακόμα δυνατόν.

Προσοχή. Τον κ. Πανάρετο δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Παίρνω το ρίσκο αυτής της δημόσιας τοποθέτησης γνωρίζοντας πολύ καλά ότι δεν αποκλείεται και να διαψευσθώ. Η εξουσία φθείρει, το ίδιο και η ρουτίνα, άλλωστε. Όμως, είναι φορές που και μόνη η ελπίδα που σου γεννά κάτι, είναι ακόμα πιο δυνατή κι από την τελική πραγμάτωσή της.

Κύριε καθηγητά, μην εγκαταλείψετε το προφίλ του υπουργού-blogger. Δίνει ελπίδα στους "απ' έξω" του νοσηρού πολιτικού συστήματος - το οποίο ευτυχώς (κατά λάθος;) παράγει πού και πού εξαιρετικές... εξαιρέσεις. Καλή δουλειά.