Η Ελλάδα μου, σε σπαράγματα (στιγμιότυπα, όχι τυχαία)
...πήρα τους δρόμους του νοτιά / και τραγουδώ στην κουπαστή / σ' όλο τον κόσμο ν' ακουστεί... / κι απ' το κατάρτι το ψηλό / τον άνεμο παρακαλώ...
...μ' έχτισες μέσα στα βουνά / μ' έκλεισες μες στη θάλασσα...
...άπονοι ληστές κάναν τις πέτρες τις ζέστες λημέρι / στο Μοναστηράκι Βαυαροί χωροφύλακοι / μεσ' στην αντηλιά χορεύουν μπρος στο βασιλιά συρτάκι...
...διψάσαμε το μεσημέρι / μα το νερό γλυφό...
...με το σουγιά στο κόκκαλο / με το λουρί στο σβέρκο...
...πάνω στην πέτρα την αγιασμένη / χορεύουν τώρα τρεις αντρειωμένοι...
..για να γλιτώσουν αυτή τη φλούδα / απ' το τσακάλι και την αρκούδα...
...κι απ' το σκοτάδι στη λευτεριά / το πανηγύρι κρατάει χρόνια...
Τα πικρά μου χέρια με τον κεραυνό / τα γυρίζω πίσω απ' τον καιρό / τους παλιούς μου φίλους καλώ / με φοβέρες και...
...κι η άνοιξη ακριβή / για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή...
...με τι καρδιά, με τι πνοή / τι πόθους και τι πάθος...
...με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς εβγήκα... / πού να βρω την ψυχή μου...
...«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί / με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»...
...λάθος! / κι αλλάξαμε ζωή.
...και σαν θα 'ρθει το δειλινό / στον κήπο σου θα μπω / να κόψω τα τριαντάφυλλα / να κόψω τ' άστρα τ' ουρανού / και τον Αυγερινό!
Λίγο ακόμα θα ιδούμε
Τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν.
Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2012
Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012
Επιτέλους, δημιουργία
Το Δεκέμβριο του 2008, επηρεασμένος από τα γεγονότα στους δρόμους της Αθήνας κι από το χρόνο που μένει στις διακοπές για λίγη παραπάνω ανασκόπηση και ενδοσκόπηση, ανακάλυψα στο internet μια νέα πολιτική κίνηση που μιλούσε περίπου για όσα ήθελα κι εγώ ο ίδιος να πω: για την ανάγκη να περάσουμε στη «νέα μεταπολίτευση».
Ακόμα η κρίση ήταν τότε μόνο μακρινός θόρυβος, λέξη, απορία για το τι στο καλό δεν πάει καλά με τον καπιταλισμό στο ίδιο του το σπίτι. Η αγωνία τότε είχε να κάνει μόνο με το άξιο, το ηθικό, το αληθινό που πίστευα ότι θα έπρεπε να διεκδικήσουμε επιτέλους όλοι, δρώντας επιτέλους ως πολίτες κι όχι σαν πελάτες μιας άθλιας πολιτικής λέσχης παιγνίων...
Στη συνέχεια η κίνηση εκείνη έγινε το κόμμα των Δημοκρατικών, το οποίο τότε υποστήριξα, χωρίς να το μετανιώνω.
Μετά ήρθε η σύντομη εποχή της ελπίδας (μου) για κάτι διαφορετικό από το πολιτικό τέλμα των προηγούμενων ετών: η εποχή του opengov, του blog του Πανάρετου,… για να ακολουθήσει η περιδίνηση όλων μας στο χάος της κρίσης.
Εδώ και 21 (!) συναπτούς μήνες, από το Μάιο του 2010, που έτυχε να παρακολουθήσω την έναρξη του ελληνικού δράματος με τα μάτια των Γερμανών και διεθνών τηλεθεατών, δεν έχει περάσει εβδομάδα που δεν σκέφτηκα ότι θέλω να γράψω γι’ αυτά που συμβαίνουν και πώς τα βλέπω. Τελικά ποτέ δεν το έκανα, γιατί αυτά που γυρνούσαν στο μυαλό μου ήταν πολλά και χρειαζόμουν χρόνο, αλλά και γιατί μέσα στην κάθε εβδομάδα τα δεδομένα είχαν αλλάξει εφτά φορές. Τελικά σε καλό βγήκε αυτή τουλάχιστον η αναβλητικότητα, γιατί κατά κανόνα αυτό που ακολούθησε ήταν χειρότερο αυτού που είχα ελπίσει. Ευτυχώς, όμως, κάθε νέο σοκ μας είχε κάνει όλους σοφότερους.
Θέλω να μοιράζομαι τις δυνατές σκέψεις και τα δυνατά συναισθήματα.
Μέσα από το ξεχασμένο newsletter των Δημοκρατικών, ανακάλυψα σήμερα το κίνημα «Δημιουργία, ξανά!»: www.dimiourgiaxana.gr
...και άκουσα με προσοχή αυτό: http://www.youtube.com/watch?v=Bho3TRsD23s
Μου έφυγε ένα βάρος σήμερα: αυτά που τόσο καιρό δεν έλεγα φωναχτά, επιτέλους λέγονται δημόσια, με καθαρότητα, αξιοπρέπεια και, νομίζω, πηγαία αλήθεια.
Ίσως συμφωνήσετε κι εσείς μαζί μου.
Ακόμα η κρίση ήταν τότε μόνο μακρινός θόρυβος, λέξη, απορία για το τι στο καλό δεν πάει καλά με τον καπιταλισμό στο ίδιο του το σπίτι. Η αγωνία τότε είχε να κάνει μόνο με το άξιο, το ηθικό, το αληθινό που πίστευα ότι θα έπρεπε να διεκδικήσουμε επιτέλους όλοι, δρώντας επιτέλους ως πολίτες κι όχι σαν πελάτες μιας άθλιας πολιτικής λέσχης παιγνίων...
Στη συνέχεια η κίνηση εκείνη έγινε το κόμμα των Δημοκρατικών, το οποίο τότε υποστήριξα, χωρίς να το μετανιώνω.
Μετά ήρθε η σύντομη εποχή της ελπίδας (μου) για κάτι διαφορετικό από το πολιτικό τέλμα των προηγούμενων ετών: η εποχή του opengov, του blog του Πανάρετου,… για να ακολουθήσει η περιδίνηση όλων μας στο χάος της κρίσης.
Εδώ και 21 (!) συναπτούς μήνες, από το Μάιο του 2010, που έτυχε να παρακολουθήσω την έναρξη του ελληνικού δράματος με τα μάτια των Γερμανών και διεθνών τηλεθεατών, δεν έχει περάσει εβδομάδα που δεν σκέφτηκα ότι θέλω να γράψω γι’ αυτά που συμβαίνουν και πώς τα βλέπω. Τελικά ποτέ δεν το έκανα, γιατί αυτά που γυρνούσαν στο μυαλό μου ήταν πολλά και χρειαζόμουν χρόνο, αλλά και γιατί μέσα στην κάθε εβδομάδα τα δεδομένα είχαν αλλάξει εφτά φορές. Τελικά σε καλό βγήκε αυτή τουλάχιστον η αναβλητικότητα, γιατί κατά κανόνα αυτό που ακολούθησε ήταν χειρότερο αυτού που είχα ελπίσει. Ευτυχώς, όμως, κάθε νέο σοκ μας είχε κάνει όλους σοφότερους.
Θέλω να μοιράζομαι τις δυνατές σκέψεις και τα δυνατά συναισθήματα.
Μέσα από το ξεχασμένο newsletter των Δημοκρατικών, ανακάλυψα σήμερα το κίνημα «Δημιουργία, ξανά!»: www.dimiourgiaxana.gr
...και άκουσα με προσοχή αυτό: http://www.youtube.com/watch?v=Bho3TRsD23s
Μου έφυγε ένα βάρος σήμερα: αυτά που τόσο καιρό δεν έλεγα φωναχτά, επιτέλους λέγονται δημόσια, με καθαρότητα, αξιοπρέπεια και, νομίζω, πηγαία αλήθεια.
Ίσως συμφωνήσετε κι εσείς μαζί μου.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
