Επιτέλους, δημιουργία

Το Δεκέμβριο του 2008, επηρεασμένος από τα γεγονότα στους δρόμους της Αθήνας κι από το χρόνο που μένει στις διακοπές για λίγη παραπάνω ανασκόπηση και ενδοσκόπηση, ανακάλυψα στο internet μια νέα πολιτική κίνηση που μιλούσε περίπου για όσα ήθελα κι εγώ ο ίδιος να πω: για την ανάγκη να περάσουμε στη «νέα μεταπολίτευση».

Ακόμα η κρίση ήταν τότε μόνο μακρινός θόρυβος, λέξη, απορία για το τι στο καλό δεν πάει καλά με τον καπιταλισμό στο ίδιο του το σπίτι. Η αγωνία τότε είχε να κάνει μόνο με το άξιο, το ηθικό, το αληθινό που πίστευα ότι θα έπρεπε να διεκδικήσουμε επιτέλους όλοι, δρώντας επιτέλους ως πολίτες κι όχι σαν πελάτες μιας άθλιας πολιτικής λέσχης παιγνίων...

Στη συνέχεια η κίνηση εκείνη έγινε το κόμμα των Δημοκρατικών, το οποίο τότε υποστήριξα, χωρίς να το μετανιώνω.

Μετά ήρθε η σύντομη εποχή της ελπίδας (μου) για κάτι διαφορετικό από το πολιτικό τέλμα των προηγούμενων ετών: η εποχή του opengov, του blog του Πανάρετου,… για να ακολουθήσει η περιδίνηση όλων μας στο χάος της κρίσης.

Εδώ και 21 (!) συναπτούς μήνες, από το Μάιο του 2010, που έτυχε να παρακολουθήσω την έναρξη του ελληνικού δράματος με τα μάτια των Γερμανών και διεθνών τηλεθεατών, δεν έχει περάσει εβδομάδα που δεν σκέφτηκα ότι θέλω να γράψω γι’ αυτά που συμβαίνουν και πώς τα βλέπω. Τελικά ποτέ δεν το έκανα, γιατί αυτά που γυρνούσαν στο μυαλό μου ήταν πολλά και χρειαζόμουν χρόνο, αλλά και γιατί μέσα στην κάθε εβδομάδα τα δεδομένα είχαν αλλάξει εφτά φορές. Τελικά σε καλό βγήκε αυτή τουλάχιστον η αναβλητικότητα, γιατί κατά κανόνα αυτό που ακολούθησε ήταν χειρότερο αυτού που είχα ελπίσει. Ευτυχώς, όμως, κάθε νέο σοκ μας είχε κάνει όλους σοφότερους.

Θέλω να μοιράζομαι τις δυνατές σκέψεις και τα δυνατά συναισθήματα.

Μέσα από το ξεχασμένο newsletter των Δημοκρατικών, ανακάλυψα σήμερα το κίνημα «Δημιουργία, ξανά!»: www.dimiourgiaxana.gr

...και άκουσα με προσοχή αυτό: http://www.youtube.com/watch?v=Bho3TRsD23s

Μου έφυγε ένα βάρος σήμερα: αυτά που τόσο καιρό δεν έλεγα φωναχτά, επιτέλους λέγονται δημόσια, με καθαρότητα, αξιοπρέπεια και, νομίζω, πηγαία αλήθεια.

Ίσως συμφωνήσετε κι εσείς μαζί μου.