εγώ τα πάθη μου δεν θα φοβούμαι σα δειλός…
...χωρίς
κανέναν φόβο, γιατί όταν θέλω -
και θάχω θέλησι, δυναμωμένος
ως θάμαι με θεωρία και μελέτη -
στες κρίσιμες στιγμές θα ξαναβρίσκω
το πνεύμα μου, σαν πριν, ασκητικό."
Τα Επικίνδυνα. Κ. Π. Καβάφης
Είναι "τραγικό". Είναι τώρα έξι μήνες που με βασανίζει η επιθυμία να γράψω για την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει Ελλάδα και Έλληνες. Δε βρίσκω το χρόνο - και γιατί αυτός που διαθέτω για τέτοιες δραστηριότητες είναι ελάχιστος, αλλά και γιατί νιώθω ότι δε δικαιούμαι να είμαι πρόχειρος σε ένα τέτοιο κείμενο.
Την οφείλω λοιπόν ακόμα τη δική μου ανάλυση. Άλλωστε αυτή η αναβολή μου έχει δώσει την ευχέρεια να μπορώ να λάβω υπόψη μου πολλά περισσότερα στοιχεία.
Εντωμεταξύ, όμως, χαίρομαι γιατί γύρω μου υπάρχουν κάποιοι που αναζητούν σε φράσεις από την ποίηση το ειδικό περιεχόμενο που χρειάζονται για τις προωθητικές τους ενέργειες σε τέτοιες εποχές. Χθες έφτασε στα χέρια μου το πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου για το φετινό χειμώνα. Στο εξώφυλλο, στη βάση, η φράση του Καβάφη πρόσθετε με το βάρος της:
Στες κρίσιμες στιγμές θα ξαναβρίσκω
το πνεύμα μου, σαν πριν, ασκητικό.
το πνεύμα μου, σαν πριν, ασκητικό.
Ευτυχώς, το να ανατρέξεις σε ένα τέτοιο κείμενο δεν είναι πια δύσκολο. Το έκανα. Διαλέγοντας τους στίχους που παρέθεσα στο ξεκίνημα αυτής της ανάρτησης, αισθάνθηκα ότι είπα ήδη πολλά από αυτά που χρωστάω. Σίγουρα όχι όλα.
Για άλλη μια φορά, ο Αλεξανδρινός με εξέπληξε. Έτσι όπως μόνο η αληθινή τέχνη μπορεί να εκπλήσσει στη διαχρονία της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου